آزمون اخذ گواهينامه تخصصي ازدواج!
شاعران كرد آنطور كه بنظر مى رسد رنج هاى مشتركى دارند. آنها راويان قصه ى تلخ جنگ و آشوب و تبعيد و قربانيان برزخ بى عدالتى هستند كه در ازدحام پريشانى از وطن، عشق و مقاومت سروده اند.
يكى از بهترين مجموعه اشعارى كه در سال هاى اخير خوانده ام كتابى ست به نام "تبعيد ۱۸۲ هزار رويا". اين كتاب پنجاه شعر از دوازده شاعر معاصر كردستان عراق را دربرمى گيرد كه توسط كامبيز كريمى با وسواس انتخاب شده و با نهايت دقت و دلسوزى به فارسى برگردانده شده اند. كتاب در سال ۱۳۷۸ توسط انتشارات بيان آزادى در سنندج به چاپ رسيده است و موخره اى خواندنى نيز درمورد پروسه ى تحول شعر كردى از شعر سنتى به شعر نو دارد. شاعرانى كه آثارشان در اين مجموعه معرفى شده عبارتند از انور قادر محمد، دلسوز محمد، رفيق صابر، شيركو بى كس، عبدلله پشيو، فرهاد شاكلى، قباد جلى زاده، كژال احمد، لطيف هلمت، محمد عمر عثمان، محمد محمد باقى و نوزاد رفعت. نام اين مجموعه به انفال صد و هشتاد و دو هزار كرد توسط رژيم بعث عراق اشاره دارد كه در كردستان آن كشور تبعيد، كشته و نابود شدند و تاكنون هيچ رد و نشانى از آنها بدست نيامده است. خواندن اشعار اين مجموعه مرا به مطالعه ى گسترده تر شعر كردى سوق داد و در اين مسير بود كه با مجموعه هاى ديگرى از آثار شاعران كرد از جمله با كتاب "پاسپورت لبخند و آرزو" با انتخاب و ترجمه ى فرياد شيرى آشنا شدم. اين كتاب دو سال بعد از انتشار مجموعه ى اول يعنى در سال ۱۳۸۰ در تهران و توسط نشر مينا به چاپ رسيده و بغير از شاعران كردستان عراق، به معرفى شاعران كردستان ايران نيز مى پردازد.
شاعران كرد آنطور كه بنظر مى رسد رنج هاى مشتركى دارند. آنها راويان قصه ى تلخ جنگ و آشوب و تبعيد و قربانيان برزخ بى عدالتى هستند كه در ازدحام پريشانى از وطن، عشق و مقاومت سروده اند. شايد رنج اصيل و عميق نهفته در درون اين شعرهاست كه با وجود بارها خوانده شدن باز هم نيرومندانه مرا به خود مى كشاند. من در اين شعرهاى طنين صدائى دردمند اما مغرور و اميدوار مى بينم. سه شعر اول كه در زير مى خوانيد توسط كامبيز كريمى و شعرهاى بعد از آن توسط فرياد شيرى ترجمه شده اند.
تونل
شيركو بى كس
در زيرزمين خفه كننده ى اين روح پاره پاره ام،
ساعات غربتم،
واگن هاى به هم بسته شده اند؛
هر روز،
در ايستگاه انتظار،
در ايستگاه بدرود،
مى آيند و مى روند، مى روند و مى آيند،
و درهاى بى قرارشان، هستيم را باز و بسته مى كنند.
يك زخمم پياده مى شود
صد زخمم سوار
چه تونل بى انتهائيست غربت
به كجايم مى برد؛
به كجايم مى برد كه اين چنين، چراغ چشمانم سوسو مى زند؟!
با اين همه
او مى بردم
مى بردم
مى بردم! ........
شعر
عبدالله پشيو
هر روز بيش از پيش
شعر را دوست مى دارم
چرا كه شعر زيبارويى ست مردد.
هر روز قرار ملاقات مى گذاريم
به ندرت مى آيد
يا هرگز نمى آيد.
سياست خروس
كژال احمد
بيرون من
مى خواند خروسى.
حقيقت،
گوش به سپيده ى صدايش نمى سپارد و
رگبار ناسزا
بر او فرو مى بارد.
مى خواند رگبارى ديگر.
مى خواند ...
مى خواند ...
مى خواند ...
چقدر اين خروس ابله است.
چرا براى خودش نمى خواند،
من مرغ
اين خروس برايم بسيار مسخره است.
شماره
لطيف هلمت
به هم كه مى رسيم
سه نفريم
من و تو و بوسه
از هم كه جدا مى شويم
چهار نفريم
تو و تنهائى
من و عذاب.
بى عنوان
فرهاد پيربال
در
پاريس
گاهگاهى
مى روم
روى
بلندترين
نقطهء
برج
ايفل
مى ايستم
همه جا را مى توانم ببينم
غير از اربيل.
عكس
معروف آقائى
ابر: دوربين
رعد و برق: فلاش
باران: داروى ظهور
و دل من هم: قاب
حالا تو اى سرزمينم
لطفا براى لحظه اى
لبخند بزن.
منبع : http://nosratdarvishi.com
